Omnibusy zasilane prądem elektryczną zyskują aprobatę w licznych metropoliach, gdzie władze dążą do poprawy standardu atmosfery. Pojazdy te nie wypuszczają gazów wydechowych w miejscu eksploatacji, dzięki czemu arterie stają się cichsze, a piesi odczuwają zredukowany niedogodność związany z hałasem silników dieslowskich. Szoferzy doceniają gładkość prowadzenia i nieobecność wibracji, które współistnieją konwencjonalnym napędom.
Zasilanie baterii przebiega najczęściej w porze nocnej, gdy zapotrzebowanie na moc w systemie zasilającym jest niższe. Niektóre bazy wyposażone są w panele słoneczne, które wspomagają proces uzupełniania zapasu prądu. Inne koncepcje zakładają zasilanie szybkie na przystankach terminalach, gdzie autobus uzupełnia energię w okresie niewielkiego postoju między przejazdami.
Koszt eksploatacji bateryjnego autobusu bywa mniejszy niż dieslowskiego odpowiednika, ponieważ motor na prąd ma mniej części ruchomych, które podlegają zużyciu. Obsługa wspomnianego transportera sprowadza się często do kontroli układu zatrzymującego, resorowania oraz właściwego napędu. Kierowcy przechodzą szkolenia z dziedziny ekonomicznej techniki prowadzenia, aby maksymalnie wykorzystać dystans baterii.
Pomimo korzyści, wdrożenie taboru elektrycznej potrzebuje inwestycji w infrastrukturę ładowania oraz unowocześnienie zajezdni. Miasta stopniowo wymieniają starsze pojazdy na świeższe modele, sprawdzając rozmaite rozwiązania magazynowania mocy. Wprowadzenie napędu elektrycznego komunikacji zbiorowej pasuje w szerszą koncepcję zrównoważonego kształtowania obszaru aglomeracyjnej, w której cisza, niezanieczyszczone atmosfera i komfort podróżnych idą w duecie.